طراحی نمایشگاهی

در تحقيقات بسياري به بررسي اين مطلب پرداخته شده که انسان دقيقا از چه زماني شروع به برقراري ارتباط کرده و چگونه ارتباط به اشکال متنوع آن در آمده است. واضح است که در طول تاريخ و شايد از ابتداي آن مردم در پاسخ به نياز غريزي از برقراري ارتباط جهت توضيح و تفسير امور آموزش و برگزاري جشن ها و اداي احترام و معاملات و تفسير استفاده مي کردند. اگرچه در آن زمان مفهوم نمايشگاه درست تعريف نشده بود ولي استفاده بشر از اين ابزار را مي توان اولين تجارب او در تمرين خلاقانه نمايشگاه در نظر گرفت.

اکنون ما در نقطه اي از تاريخ قرار گرفته ايم که سازمان هاي تخصصي و تجاري همچون آموزشگاه هاي عالي در زمينه طراحي صاحب نظرند و مدرک دانشگاهي ارائه مي دهند، اما هنوز هم در مورد اين که طراحي نمايشگاهي را يک حرفه مستقل محسوب کنيم در ترديد هستيم. شايد صحيح تر باشد که طراحي نمايشگاهي را يک فرايند ترکيبي در نظر بگيريم که رشته هاي مختلفي همچون گرافيک، چاپ، رسانه هاي الکترونيکي-ديجيتالي، نورپردازي، تجهيزات صوتي، مکانيک و ديگر مفاهيم طراحي را در بر دارد، اما نبايد از ماهيت مستقل طراحي غرفه نمايشگاه و تاثيرات آن غافل شد. آنچه که بسيار مهم است توان اين محيط ها در ارائه و تفسير اطلاعات، جلب مخاطبان و تاثير آن بر افکار و انديشه هاست. زماني که به بررسي مجموعه گسترده اي از پروژه هاي مختلف مي پردازيم به نقطه اشتراکي در آن ها مي رسيم. اين نقطه اشتراک همان چيزي است که آن ها را به عنوان گروه تعريف مي کند.