پیشینه نمایشگاه در ایران

غرفه سازي نمايشگاهي- ايرانيان از ديرباز علاقه و توجهي به نمايشگاه داشته اند بيشترين نمايشگاههاي سده هاي گذشته ايران در کنار بنادر بزرگ و يا شهر هاي بزرگ که بر سر راه کاروان هاي تجاري قرار داشته برپا مي گرديد.بازار هاي مکاره غير از بنادر و شهر هاي بزرگ در مسير راههاي بازرگاني همچون جاده ابريشم که از ايران عبور مي کرد نيز بر پا مي شد که ايرانيان با ايجاد کاروانسراها موجب رونق اين بازارها بودند. با تمرکز قدرت در دوران هخامنشي و وضع قوانين گمرگي و بندري و عوارض در دوره ساسانيان برپايي نمايشگاهها در ايران شکل تازه اي به خود گرفت.در دوره صفويان بازاري به سبک نمايشگاه در اصفهان شکل گرفت، در دوره قاجاريه به همت عباس ميرزا نمايشگاه بزرگي در تبريز برپا شد که در آن مصنوعات ايران به نمايش درآمد، در اين نمايشگاه بازرگاناني از ممالک روسيه و عثماني نيز حضور داشتند ناصرالدين شاه در سفر اول خود به غرب در سال 1248 هجري از نمايشگاه وين در کشور اتريش ديدن کرد و با ديدن اين نمايشگاه خيلي به شوق آمد و بعد از بازگشت به ايران تصميم گرفت همچون اروپائيان محل دائمي براي نمايشگاهها ايجاد کند. مشارکت ايران در نمايشگاههاي خارج از کشور براي اولين بار ، به سال 1851 مصادف با برپايي نمايشگاه قصر بلورين لندن بر مي گردد که با اعلاميه ميرزا تقي خان امير کبير صاحبان صنايع در اين نمايشگاه شرکت و کالاي ايران از جمله پارچه هاي قلمکار، فرش و صنايع دستي ، کاشي و انواع خشکبار به نمايش گذاشتند. نخستين گام مفيد در تحقق بخشيدن انديشه برگزاري نمايشگاهها در سال 1337 برداشته شد، اين نمايشگاه توسط دولت و صاحبان صنايع ايتاليا برگزار و هزينه آن نيز توسط آنان تامين و پرداخت شد. در سال 1343 قانون تشکيل شرکت سهامي نمايشگاههاي بين المللي تصويب و در سال 1348 نمايشگاه بين المللي آسيايي با مشارکت 33 کشور در تهران برگزار شد. بعد از برگزاري سه نمايشگاه آسيايي در سال 1352 اولين نمايشگاه بين المللي تهران برپا شد که تا سال 1379 بيست و شش نمايشگاه بين المللي بازرگاني در تهران برگزار شده است و از سال 1380 به صورت تخضصي برگزار مي شود.